Crónica cangrejo – Iván Prado escribe desde Palestina‏

CRÓNICA CANGAREXO, di de si mesma ser a sexta crónica e intentar servir de enlace:
Comezo polo final.
Estou chorando en público coma un neno que perdeu a súa persoa máis querida.
É un círculo de seis homes e unha muller sentados á sombra dunha árbore milenaria, rodéannos malabares e formigas vermellas, Ramalla, só se escoitan os muecines, é ramadán….Os catros homes miran ao chan, eu tamén…
No mesmo círculo, instantes previos, agora é ela quen chora, a miña tradutora e compañeira de vida. Intenta traducir as palabras dos cinco palestinos entre muecas e bágoas.
Minutos antes, algunhas das frases que se escoitan á sombra da oliveira: ?grazas por estes días?, ?aprendín que empezo a sentir cousas dentro?, ? sentín que rompín o muro dentro de min?, ?ti xa es palestino…?
(Fundido en negro)
Esa mesma mañá, horas antes:
É o último trainer desta semana. Chegamos puntuais á cita, pero eles non. Son catro mozos de Yenín e o seu director Nayef, do Palestinian Circus. Foi con el con quen compartín fermosas experiencias fai dous anos na xira de Pallasos en Rebeldía por Palestina.
Estamos sós na sala. Sinto que xa non é a mesma que os outros días, algo cambiou, quizais sexa eu. Niso chegan os ?yenin boys? e entre berros de Habibo o Bibo e Antonioooo empezamos coas bromas e as confidencias. En certo momento poño unha canción e empeza a tolemia, corremos coma se a vida se nos fose niso, empezamos a suar, welcome á alquimia. Rompémonos por dentro, corremos cos ollos vendados contra o muro interior e exterior, abrazámonos coma se o tempo aínda non fose inventado e entón un mar de tristeza invádeme, coma se ao pórme o traxe de alguén o seu aroma me envolvese, unha tristeza profunda con ganas de saír á luz e volverse vento.
(Un flash de intenso branco)
Estou en Yenín. Aínda a cidade cheira a destrución e morte. As rúas recordan a un vello western. Chego a un local social e no alto da escaleira, un grupo de adolescentes estame esperando. Parecen máis uns macarras de barrio que aprendices de cirqueros. Comezo forte, quero que vexan a miña tolemia e a miña enerxía; dúas horas despois están subidos encima miña coma se coñecésemonos de toda a vida.
Parte deses mozos de Yenín serán no futuro os ?yenin boys?
(Fundido en negro… que pecha o ciclo)
Estamos na terraza da escola. É de noite e o vento vólvese húmido e frío coma unha promesa non cumprida. Estamos de festa e eu aínda non sei que nuns días traballarei cos catro mozos de Yenín. Abu achégaseme e dime: ?tiven moitos profesores nestes anos, pero ningún me chegou tanto coma ti?.
Comeza a historia.

Acerca de Vgomagazine

Revista Online.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: